Z PAMIETNIKA NIEMLODEJ JUZ MEZATKI

"Wydawalo sie, ze spuscizne literacka Magdaleny Samozwaniec znamy w calosci i juz nic nas nie zaskoczy. Az nagle, po kilkudziesieciu latach od smierci najwiekszej damy polskiej satyry, Rafal Podraza znalazl pozolkle, nieuporzadkowane kartki. Maszynopis jakiejs opublikowanej powiesci - pomyslal. Okazalo sie jednak, ze sa to teksty nieznane. Skrzace humorem, pisane z przekasem i czuloscia wspomnienia o Krakowie sprzed dwoch wielkich wojen, o balach u Tarnowskich, od ktorych zalezalo byc albo nie byc mlodych panien. O tajnikach bardzo niewygodnej damskiej garderoby, o tym jak mleko potrafi uratowac zycie, gdy niechcacy wypije sie buteleczke farby do wlosow. O paryskich podrozach i footingu. Ale najsmaczniejsze sa urocze anegdotki o najblizszej rodzinie. Tatce, czyli slynnym malarzu Wojciechu Kossaku i jego ukochanej klaczy, ktora wchodzila do salonu ku utrapieniu Mamidla. O siostrze Lilce, czyli Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, ktora potrafila pisac zawsze i wszedzie. O jej kolejnych milosciach i niepotrzebnej smierci. O psikusach, jakie dziewczeta lubily platac rowiesnikom. O pewnym szlafroku w czerwone i czarne kwiaty, na ktory Magdalena upolowala meza. I jeszcze o wielu, wielu innych chwilach, postaciach i zdarzeniach. Ze swiata, ktorego juz nie ma. A wielka to sztuka - tesknic za nim z humorem, dostrzegajac z zyczliwa ironia wszystkie kurioza wspolczesnego swiata."