MARLENE

"Prawie osiemnascie miesiecy po smierci Marleny Dietrich do Berlina trafia 25 ton rzeczy bedacych wczesniej jej wlasnoscia. Sa wsrod nich szmaty do podlogi, rolki papieru toaletowego i niedopalki, a takze egzotyczne ptasie piora szmuglowane przez granice, bo zakazane ze wzgledow ekologicznych... Jest tez notes. Czerwony, niewielki, siedem i pol na jedenascie i pol centymetra. Na ostatniej stronie pod napisem "Pologne, Poland" kilka polskich nazwisk. Wsrod nich: Zbigniew Cybulski. Gdy zima 1964, a potem w 1966 roku Marlena Dietrich przyjechala z koncertami do Polski, bylo to dla brudnoszarego, kolejkowego PRL-u zetkniecie ze zjawiskiem tak luksusowym i egzotycznym, ze nie mialo znaczenia nawet to, ze gwiazda jest po szescdziesiatce, pod suknie zaklada specjalistyczny kostium wyszczuplajacy i pozwala sie fotografowac tylko z jednej strony. Przyjmowano ja entuzjastycznie jako ta, ktora zwrocila sie przeciw faszyzmowi. Tymczasem przez duza czesc Niemcow traktowana byla ciagle jako nikczemna zdrajczyni i dawano tej opinii publiczny wyraz.Angelika Kuzniak pisze historie zywa, bogata i w calym tego slowa znaczeniu zakulisowa".